چو بر شكست صبا زلف عنبر افشانش

.

بهر شكسته كه پيوست تازه شد جانش

كجاست همنفسي تا بشرح عرضه دهم

.

كه دل چه ميكشد از روزگار هجرانش

زمانه از ورق گل مثال روي تو بست

.

ولي ز شرم تو در غنچه كرد پنهانش

تو خفته اي و نشد عشق را كرانه پديد

.

تبارك الله ازين ره كه نيست پايانش

جمال كعبه مگر عذر رهروان خواهد

.

كه جان زنده دلان سوخت در بيابانش

بدين شكسته ي بيت الحزن كه مي آرد

.

نشان يوسف دل از چه زنخدانش

بگيرم آن سر زلف و بدست خواجه دهم

.

كه سوخت حافظ بيدل ز مكر دستانش

قتل اين خسته به شمشير تو تقدير نبود

.

ورنه هيچ از دل بيرحم تو تقصير نبود

من ديوانه چو زلف تو رها ميكردم

.

هيچ لايق ترم از حلقه زنجير نبود

يا رب اين آينه ي حسن چه جوهر دارد

.

كه در او آه مرا قوت تاثير نبود

سر ز حسرت به در ميكده ها بر كردم

.

چون شناساي تو در صومعه يك پير نبود

نازنين تر ز قدت در چمن ناز نرست

.

خوشتر از نقش تو در عالم تصوير نبود

تا مگر همچو صبا باز به كوي تو رسم

.

حاصلم دوش بجز ناله شبگير نبود

آن كشيدم ز تو اي آتش هجران كه چو شمع

.

جز فناي خودم از دست تو تدبير نبود

آيتي بود عذاب انده حافظ بي تو

.

كه برِ هيچ كس اش حاجت تفسير نبود

شاهدان گر دلبري زين سان كنند

.

زاهدان را رخنه در ايمان كنند

هركجا آن شاخ نرگس بشكفد

.

گلرخانش ديده نرگسدان كنند

اي جوان سرو قد گويي ببر

.

پيش از آن كز قامتت چوگان كنند

عاشقان را بر سر خود حكم نيست

.

هرچه فرمان تو باشد آن كنند

پيش چشمم كمتر است از قطره اي

.

اين حكايتها كه از طوفان كنند

يار ما چون گيرد آغاز سماع

.

قدسيان بر عرش دست افشان كنند

مردم چشمم به خون آغشته شد

.

در كجا اين ظلم بر انسان كنند

خوش برآ با غصه اي دل كاهل راز

.

عيش خوش در بوته ي هجران كنند

سر مكش حافظ ز آه نيم شب

.

تا چو صحبت آينه رخشان كنند

رسيد مژده كه آمد بهار و سبزه دميد

.

وظيفه گر برسد مصرفش گل است و نبيد

صفير مرغ برآمد بط شراب كجاست

.

فغان فتاد به بلبل نقاب گل كه كشيد

ز ميوه هاي بهشتي چه ذوق دريابد

.

هرآنكه سيب زنخدان شاهدي نگزيد

مكن ز غصه شكايت كه در طريق طلب

.

به راحتي نرسيد آنكه زحمتي نكشيد

ز روي ساقي مهوش گلي بچين امروز

.

كه گرد عارض بستان خط بنفشه دميد

چنان كرشمه ي ساقي دلم ز دست ببرد

.

كه با كس دگرم نيست برگ گفت و شنيد

من اين مرقع رنگين چو گل بخواهم سوخت

.

كه پير باده فروشش بجرعه اي نخريد

بهار مي گذرد دادگسترا درياب

.

كه رفت موسم و حافظ هنوز مي نچشيد